So kumusta naman? Kami ni Migraine Boy ko, eto lumipat na naman kami ng balay. Nandito na kami sa isang mala-baryo pero mala-siyudad na barangay Lara sa San Fernando. Dito kasi namin napiling mag-mission. Yep, mga fwends, missionary na ang beauty ng lola nyo.

Haaay, bago itong paglipat na ito, maraming moments muna ako sa dati naming balay. Nag-away kami ng dad ko, nasabihan ako na madamot daw kami ni Migraine Boy dahil di kami tumulong sa kapatid ko na naputulan ng kuryente at kung ano ano pa. Masakit, kasi di naman niya alam na in the past, hindi pa nagbubuka ng bibig si sister dear e nag-aabot na kami ng pera sa kanya. And yes, kahit si Migraine Boy ko e nag-aabot din. E kaso itong huli, naisipan namin na kailangan na nilang matuto dahil parang hagdanan na sa pagkakasunod-sunod ang mga anak nila to think na napakahirap ng kanilang life. Haaay… Kaso, ayun, di pabor si dad sa ganoong reasoning. Minsan, nababaluktot talaga ang tama kapag nabahiran ng favoritism ang laban. Bunso kasi si sister dear at paborito ni dad kaya kahit mali siya madalas, tama pa din. So ayun, imbes na hindi mapaaga ang aming pagaalsa balutan, napaaga tuloy, lol! Di ko na feel kasama si dad sa isang bakuran, di na ako nakakakilos ng matino at super stressed out na ako, kaya bago pa tuluyang mag-fade away ang beauty ko dahil sa kunsumisyon, niyaya ko na si Migraine Boy na umexit dun. Siyempre, galit si dad, hehehehe, na-realize nya kasi na siya ang reason kaya kami lalayas (:p) at dahil ma-pride siya, ayaw niyang aminin kaya nag-gagalit-galitan nalang siya. Haaayy.

Anyway, ganito pala ang buhay misyonero. Akala ko noon madali lang. Pero hindi din pala. Mahirap din, kasi salat sa lahat ng comforts ng buhay. Itong bahay namin, low cost housing unit lang, malamang sa hindi, substandard pa materyales nito, knowing kung gaano ka-corrupt ang gobyerno natin, di ba? Isa lang siyang hugis kahon na may partitions para sa dalawang kwarto at banyo, tapos yun na yun. Malayo na kami ngayon sa malls, kailangan pang mag-tricycle papalabas at pagkatapos ay mag-jeep para umabot sa mall. Pagdating mo sa mall, faded na ang glamour mo dahil maalikabok sa daan palabas, so sa tricycle palang, nabilasa ka na. Eto pa ang malala, dahil mission nga ito, kailangan i-give your all, kaya ang work, medyo magte-take ng backseat, so syempre kapag ganoon, medyo bitin ang mga bagay bagay na may kinalaman sa pinansyal.

Minsan, naiisip ko, ito ba talaga ang buhay na gusto ko? Si Migraine Boy, ganun din ang tanong ko sa kanya, well, siguro mas lalo ko nga dapat itanong yun sa kanya dahil hindi naman siya sanay sa ganitong salat na buhay. Di bale ako, at least naranasan ko ang maghirap sa buhay ko, pero siya, kung saka-sakali, ngayon palang. So ayun, may mga pagkakataon na gusto kong umiyak, lalo na itong mga nakalipas na araw dala nga ng sama ng loob sa nangyari between me and my dad at pagkatapos, ito pang kinakaharap namin na problema ngayon wherein we are running out of cash na and hindi pa namin maprovide completely yung pangangailangan ng children’s ministry. By the way, apat na ang estudyante ko sa children’s ministry, eheheheh, kahapon dalawa lang, tapos kanina may dumagdag na dalawa courtesy of our bilabed neybor na si Chris. Ayan si Chris magaling chumika yan e, kami nga nachika nya na dito na sa tabi nila tumira, hahahaha… So ayun, dumagdag ang bata, at malamang dadagdag pa yan, at wala pa din akong visuals, crayons at kung ano ano pa. Haaay…

May mga times na naiisip ko na mabuti pa noon nasa Manila kami ni Migraine Boy, after work kapag walang magawa sa condo, punta kami ng Trinoma, pakape-kape lang dun, pasyal pasyal. Kapag weekends, manonood ng DVD to sawa o kaya papasyal sa kung saan-saan. Magpapa-derma, magpapa-spa, pa-manicure at pedicure or tambay lang sa mall. Sarap no? Pero pag naiisip ko yun, sabay bawi din, masarap nga yun buhay na ganun pero wala din naman kabuluhan. Puro pansarili lang kasi yun e. Minsan kinakapa ko sarili ko, kung mabibigyan ba ako ng chance na balikan yun, babalikan ko ba? Nakakatuwa kasi hindi ang sagot ko.

Mahirap nga itong buhay misyonero, pero mas masarap pa din lalo na kapag alam mo na ito ang bunga ng iyong pagiging Kristiyano.

Do not store up for yourselves treasures on earth, where moth and rust destroy, and where thieves break in and steal. But store up for yourselves treasures in heaven, where moth and rust do not destroy, and where thieves do not break in and steal. For where your treasure is, there your heart will be also. – Matthew 19-21, NIV

Isa itong kweystyun na gumugulo sa aking murang isipan magmula ng mapangasawa ko si Migraine Boy. As you all know (as if!), si Migraine Boy ay nanggaling sa buena familia, mala-Mano Po ang dating, yun lang maaga silang naulila sa pudra kaya tanging mudra na lamang ang nagpalaki sa kanila. Life wasn’t that buena for them, pero dahil masipag at matyaga si mudra tulad ng karaniwang Chinese, she was able to give her three sons the best of the best.

Magandang edukasyon, masasarap na fuds, trips abroad, tig-isang yaya at kung anik anik pa. In short, by Pinoy standards, mayaman sila. Kaya si Migraine Boy, lumaking layaw din. Down to earth naman siya kung sa down to earth, yun lang, may mag pagkakataon na kahit sa pagiging down to earth nya e di ko pa din siya ma-dig. May mga pagkakataon na nararamdaman ko how worlds apart ang aming social status. Syempre, ako’y isang simpleng Pinay lamang na sanay kumain ng sardinas – almusal, tanghali, gabi, dagdag mo pa midnight snack kung feel mo. I mean, I eat tuyo, tinapa, paksiw, pakbet, bagoong… At di niya yun kinakain, nasanay daw siya na ang mga ganung fuds e para lang sa mga yaya, katulong at driver. May mga times na napipikon ako sa mga ganung hirit niya kaya sinasagot ko siya ng “e di yaya na muna ako ngayon, masarap ito eh!” sabay ismid, hmfft, danerbbbbh! Hindi naman siya iimik, at papanoorin lang akong kumain na nagkakamay at sarap na sarap pa, sad to say, hindi siya naiinggit at in fact, nahuhuli ko pa sya na tumitingin sa akin with all disgust.

Aside from that, hindi din ako maiharap ni Migraine Boy sa kanyang family without fearing na ipapahiya lang ako ng mga pinsan nya. Matapobre daw kasi sila, at baka ipahiya ako. Siyempre, iniisip ko ano naman kaya ang pwede kong gawin na kahiya-hiya? Flexible naman ako, pwede akong maging bading pero pwede din akong maging girlaloo isdefend sa sitwasyon. Okay lang naman din sa akin ang umupo nalang sa isang sulok at manahimik dun buong gabi para less talk less mistake. Hmmm, siguro kasi di ko ma-afford bumili ng damit sa Mango, wala akong orig na LV bag, Blahnik shoes at Bench Baby Cologne lang kasi ang pabango ko. Purita lang kasi ako e. At higit sa lahat, hindi kasi ako pinanganak na feelingera. Masaya na ako kung makabili ako ng lotion sa Body Shop, bag na imitation sa NepoMall at blouse na walang tatak, basta bagay sa akin at presko ang tela. Ganun lang kasi ako kababaw mag-isip e, hindi din kasi ako maambisyon na tao.

Isa pa, di ko ugali ang sumepsep sa mga in-laws ko. Di gaya ng hipag ko na pinapaliguan ng regalo ang nanay ni Migraine Boy para lang makakuha ng approval. Sa totoo lang, mag-iisang taon na kaming kasal ni Migraine Boy pero di ko pa nabibigyan kahit anong regalo ang nanay niya. Pinaka-regalo ko na sa kanya yung parati ko siyang pinagdadasal at pilit kong inaayos ang relasyon niya sa asawa ko. Well, bonus na din yung pag minsan e nakakapagluto ako ng masarap na putahe para sa kanya. Yun lang din kasi ang kaya ko e. Di ko siya mabilhan ng mamahaling pabango o kaya ay mailibre sa sosyal na restawran. Purita lang kasi ako.

Minsan tuloy, naiisip ko, ano nga kaya ang dapat kong gawin para maabot ko ang standard nila? Meron ba?
Haaay… Ano sa palagay mo?

Enwey, so as I was saying, habang nag-ha-hop ako ay nakita ko ang article na ito at bigla akong napaisip: Oo nga ano? Ilang beses na nga ba akong sumakay sa LRT at MRT na ni minsan e di ko naranasan ang may mag-offer sa akin ng seat? Hmmm… Napag-isip isip ko, ganito na nga ba ka-veystus ang mga kalalakihan ngayon?

Naalala ko nga e, minsan na galing kami ng Makati at pabalik kami ng North Avenue, nakaupo na lang ang beauty ko sa last 2 stations. Sakit sa paa, feel ko ang pagwawala ng aking mga varicose veins, ateh! At sa kasamaan palad, karamihan sa mga naka-upo e mga kalalakihan, may nagcecellphone na tigas ng leeg huh, di man lang tumingin sa akin para makita nya ang aking puppy dog eyes. Meron nagbabasa ng newspaper, meron pretending to be asleep, meron nakatanga lang at meron naman wala lang, wala lang talagang pakialam.

Nung minsan naman, nanood kami ng sine ni Migraine Boy sa Robinson’s Starmills sa San Fernando, Congkak ang palabas at oo, tanggap ko na corny ang movie na ito at uber nakakainip lang sya, in fact, masama ang loob ng aking bulsa dahil P90 pa mandin ang bayad at napunta lang sa wala. Pero dubuh, di naman tama ang may magcellphone at magkwentuhan sa loob ng sinehan? Ang ingay, may isa inuunahan ang kwento, yun bang sinusubukan niyang hulaan ang next scene, sabay hagalpak pa, yung isa naman kinukwento yung nabili nyang bagong blouse. Kava-veystus din na mga nilalang, sarap kurutin sa singit, hmfft.

Eto pa isa, sa church naman, last Sunday lang ito. May visitor kami na tunog ng tunog ang cellphone nya. Siya naman sagot ng sagot sa tuwing tutunog. Sa kalagitnaan ito ng sermon ni Pastor Neil, huh. Gusto ko na siyang lapitan at tanungin kung ala bang silent mode ang cellphone niya? Haaay….

I miss tuloy my elementary and high school days, when a girl was always offered a seat first – sa party, sa sasakyan, sa meetings, sa gatherings, etc. At kapag maglalakad sa masikip o matarik (like stairs) na lugar e parating may umaalalay sa kanyang siko, kapag alighting a jeepney e mauuna ang boy para alalayan si girlaloo sa pagbaba and so on. Men, young and old alike were so gallant then, kahit sa grade school e naging practice na din yan at in fact, it is in grade school when boys first learn these acts of gallantry. Kaya noon, girl na girl din ang feeling. There isn’t a girl too feminist to accept such forms of chivalry.

Naalala ko din noon, pag nasa loob ng sinehan bawal ang maingay. Lahat ng tao pag tatawa sabay sabay, pag iiyak kung drama ang palabas, sabay sabay din, kapag may kailangan sabihin sa katabi, binubulong lang. Wala kang maririnig na nagsasalita ng malakas. Sa simbahan naman, walang may bitbit na cellphone, kasi wala pa naman cellphone noon e, hehehhe… Pero kahit na di ba? Basic naman yun e. Unspoken rule ika nga.

Haaay…

Anyhoots, as I was saying, we were ‘forced’ to attend a local church. Nung una e talagang wit namin feel, pero naisip namin, it will be a good opportunity na din para makapag-observe sa ibang churches at tuloy para ma-spread ang word about John MacArthur, that is kung ang church na pupuntahan namin ay clueless pa din about the bestselling author and preacher/expositor.

Ang namesung ng local church is First Baptist Church of Dau. Doon ito sa may Marina Arcade, pasok ka lang sa kanto tapos lakad lang ng lakad hanggang sa makita mo yung pangalawang kanto na may mga naka-fark na cars at may karatula din naman na nag-a-announce ng kanyang church-ness. So, habang kami ay naka-HHWW (holding hands while walking), pumasok kami sa compound ng church, diretso hanggang sa entrance ng mismong lugar kung saan nagwoworship. Isa itong glass door na pagtapat mo ay biglang bubukas at isang babaeng medyo slim ang babati sa yo ng napakalakas na “good morning!”. Kung medyo inaantok ka pa ay magigising ka sa lakas ng kanyang tinig, well, ayos lang naman, di naman nakakabingi ang tarling ng kanyang boses, slight lang, huhlolz. Besides, may kagandahan ang lola mo kaya feel mo na din, di ba maganda sa morning kapag ang mga bagay bagay na nakikita natin e mga malamig sa mata?

Enwey, so we went in and took our seats and while we were seated may mga ilang nanay ang lumapit sa amin at nakipag-kamay. “Hi, bago kayo dito?”, “Ay opo, member po kami sa Caloocan”, “Ah, okay sige good morning”, “Sige po”, sabay smile at sabay tingin ulit sa may harapan. Maya maya pa, eto na, start na ng show, este worship pala… Sayang, medyo bumagal ang pag-gana ng mga utak namin dahil sa sobrang shock sa mga sumunod na pangyayari kaya eto nalang ang na-capture ni Migraine Boy na eksena:

Halata bang harassed na harassed na ang aming mga fez? Kita sa aming mga mata di ba? Pero syempre, di kami nagpadala agad sa ginaganap na rock concert sa aming paligid, feel pa namin hintayin ang kanilang preaching para marinig ang sermon at ng tuloy ay makapagbigay ng final verdict.
After thirty full minutes of jumping, raising the roof, dancing at kung anik anik pa, finally, tumayo na ang pastor sa gitna at nag-preach.
Di ko na pahahabain ito, in a nutshell, napag-desisyunan namin ni Migraine Boy na kahit ano pa ang mangyari, hinding hindi na kami babalik dun sa church na yun. Yun lang.

P.S. hanggang Lunes ng umaga ay ramdam na ramdam ko pa din ang migraine ko.

Haaay, lab na lab ko yan si Ate Tess, e. Madalas pag-awayan namin yan ng daddy ko, pero keberush, di ko yan ipagpapalit noh, bakit daddy ko ba maglilinis ng bahay namin ni Migraine Boy? Siya ba maglilinis ng kubeta? Siya ba mamamalengke, maglalaba, magpapasyal kay Bruce, etcetera, etcetera? And besides all that, madugo na din ang pinagdaanan namin dalawa ni Ate Tess, para na kaming sumapi sa KKK na kami lang ang member at nagsandugo kami, I mean, ya knoe, we’re already family, like… like… Yaya and baby, lolz… Seriously, para ko na yan nanay-nanayan e. So ayun, medyo may pagka-against all odds din ang emote namin kapag inaaway ako ng daddy ko about her. Ayos lang naman, pasok sa left, labas sa right, sabay magkulong sa bahay na parang mga daga, tutal tomorrow will be another day, ika nga.

Anyhoots… Yun lang, gusto ko lang sabihin kay Ate Tess na labs na labs ko sya atsaka, sana, makahanap na siya ng lalakeng iibig sa kanya habang buhay. Alam ko, at 51 parang mahirap na yun, pero Ate Tess, don’t fret, hope springs eternal… Habang may buhay, may pag-asawa, harharhar! O siya na, sarapan mo yan palabok at friend sheken na yan ha, hehehhe…

Havvaburrday!!! Mwamwah!

-Mula sa amin ni Migraine Boy

To prove to you that I am telling the truth, look at the photos below: